Mijn collega Bas en ik hadden elkaar snel gevonden in een gedeelde interesse: synthesizers. Op de middelbare school kreeg ik in de brugklas een onbedwingbare fascinatie voor deze toverdoosjes na een aantal lessen muziek, waar Pink Floyd, Emerson Lake & Palmer en andere psychidelische probeermuziek-bands de boventoon voerden. Bij de muziekwinkel in de stad kon ik uren rondhangen en de meest obscure brom, sis en wow geluiden uit de apparaten persen. (meer…)
Zoals afgesproken met Joost zou ik vandaag mijn gehele cabaret-DVD collectie langsbrengen. Bijna twee meter lach-DVD’s, van Bomans, Mini en Maxi tot Teeuwen, Maassen, Finkers en alles wat daartussen zit. Joost is namelijk met stip de mega-adoptant van mijn Adopteer-Een-Doos-Programma, in verband met m’n vertrek naar Canada. Voor dit genereuze gebaar is een jaartje lachen gieren brullen, het minste wat ik daar tegenover kan stellen.
Joost woont in Spangen en heeft zich daar – naast zijn rol als succesvol creativiteit en innovatie consultant – ook ontpopt als buurtmonitor en als het echt nodig is buurtregisseur. In het kader van West-Best, heeft hij een aantal jaar geleden samen met zijn vrouw een vierhonderd verdiepingen tellend pand gekocht, waar hij met plezier woont en zich omringd weet met talloze levensverhalen. Wijkantropologie waar hij met smaak over kan vertellen. Maar ik dwaal af.
Nog twee dagen werken, de zaken netjes afronden en dan…is er ruimte!
Te gek om nu te ervaren wat een jaar geleden begon als een doorgehakte knoop. Van droom naar idee, naar plan, naar werkelijkheid. Nog drie weken en dan vlieg ik weg. Hopelijk een geleegd huis achterlatend, gevuld met tevreden huurders. Eerder nog had ik de handen in het haar over de volle berging met handige spullen die je nooit nodig hebt. Maar ja. Korte metten. Wortel en tak.
Vorige zomer liep ik voor de derde keer op rij met een grote grijns in het Canadese Calgary rond, vol van de improvisatiepret bij de Loose Moose Theatre Company waar ik wederom deelnam aan de Loose Moose Summerschool. Voor de derde keer achtereen dacht ik: “wat zou het gaaf zijn om hier eens een jaar rond te hangen!” Toen liet ik het kwartje maar vallen: “gewoon doen”. (meer…)